Chicho, non che andiven moi lonxe, en realidade sempre ando por aquí pero aínda que che son bastante faladora, cando se trata de escribir.... Hoxe vou adicarvos a todos este tema.
Terei que estrenarme logo nese foro de viaxes. Co que me gusta o verbo viaxar! Mentras tanto, respírase no ar a nostalxia que leva a Lueiro a subir ese fermoso tema de Sting. Bueno, ao principio dun cambio tan radical, todo é vento de costado, como dí o título da canción de Bylly Cobhan que vou a subir. Pero non vos apuredes, nuns días estades a bailar sevillanas japonesas!
Graciñas Rute! e Miguel Bosé... bueno, aínda que tivo unha vida moi fácil, sí que hai que recoñecerlle certo punto artistico. E non por levarlle a contraria ó meu amigo Chicho, eu sí vou a cambiar de idioma... E que serva de precedente claro!!
bo eso contanos algo da tua viaxe seguro que foi moi chula xa me gustaria a min facer eso,polo teu lado lueiro que boa estaba a rafaella de xove non? Rute venditos os ollos, que sepas que miguel bose e pra min o artista con mais fundamento de este pais unha cancion moi bonita.eu non vou a cambiar de zona nin de idioma asi que outra do sur espero que vos guste.un biko
Continuando coa viaxe de Lueiro polo Sur :-) adícolle este tema a el mesmo e á miña irmá.
A rutina é como un bo galego que non sabe se vai ou ven... Parece que estamos todos un pouco atolondrados. Amigo Bo! botábaseche de menos tio! e lémbroche que hai u estupendo foro, case virxe, adicado ás viaxes... Eu, pola miña banda...
Ando estes días aínda un pouco perdido, como cantaba Sarah Vaughan. Cando me desperto teño que pensar uns segundos onde estou e a onde teño que ir hoxe.
Pois que a volta á rutina non se vos faga excesivamente dura a ningún. Nin tampouco a saída da rutina aos outros. Pola miña parte levo varios días con gañas de escoitar ao meu ben amado Herbie Hancock.
otra para el recuerdo. Y tambien te la dedico a ti fand para que tengas fuerzas para volver a la rutina.un beso caperucita.
Una para el recuerdo Me la dedico a mi misma porque se me acaba lo bueno :( y necesito animos para volver a la rutina que va a ser duro sniff sniff!!
Pois chegei da aventura autocaravanera por Europa central e do leste, e aínda que completamente esgotado pola viaxe e as emocións vividas, non quero deixar pasar un día máis sen colaborar na mellor gramola dixital coñecida. E como xa añoro en exceso a un amigo que aínda non sei se marchou, voulle dedicar un tema de Pink Martini, o "Dosvedanya, mio bambino".
E comenzo a semana (semana como ningunha outra na miña vida), con ritmos cubanos ó son do mestre Compay Segundo e o seu "armónico", esa guitarra de sete cordas facturada por el mesmo e que é unha fusión entre a guitarra e o tres cubano. El camisón de Pepa... "Pepa tiene un camisón que baila solo con una danza le hace chiquita la panza cuando aprieta el cinturón. Ya no tiene ni un botón para apretar la varilla tiene un roto en la rodilla y en otro sitio peor"...
Excelente Fand! eu sempre fun de Marvin Gaye! E como estamos en dinámica de duetos... e de positivismo... Que tal vai este dueto: Harry Belafonte & Nat King Cole... Que boa onda!
A ver que te parecen estos dos Lueiro a mi me gusta mucho esta cancion para que luego digan que no soy positiva :D
Pois seguindo o ronsel deixado por Fand (a min tamén me gusta máis ela... será que non soporto a Bono e a súa constante e soporífera campaña de imaxe e autobombo), eu deixo outro estupendo e exótico dueto... O senegalés Yossou n´Dour e a sueca Neneh Cherry e o seu tema "7 seconds" en referencia ós primeiros 7 segundos de vida dun recén nacido: "...Y cuando un niño nace en éste mundo No tiene ningún concepto De el tono de la piel en la que está viviendo..."
Hala venga cada loco con su tema xDDDDD (si ya lo se a mi tambien me gusta mas ella en esta canción) :P
Caramba, un paseo de xigantes! 1.500km... Pero o que non pode negarse é a morriña... De Juan Pardo hai moitos singles que eran de miña nai na casa, de cando a época de Juan & Junior e mesmo dos Brincos. Xa teño dito que a miña primeira edución musical, veu da man desos singles en vinilo que escoitaba na casa, polo que sempre levo estas melodías conmigo porque forman parte da banda sonora da miña infancia. Mi Guitarra... que canto a teño escoitado!!! MI GUITARRA CANTABA POR M I Y LLORABA TAMBIEN CUANDO YO ESTABA TRISTE MI GUITARRA DE ASTILLAS DE AMOR QUE ALGUN ALGUIEN TIRO SUS PEDAZOS AL MAR pero nunca entedereis a mi guitarra!!!
mira pos aqui por fin uns dias de sol. non teño moito tempo pa escribir estos dias a verdade e que nunca teño moito tempo.pero bueno xa sabedes que en canto podo deixo unha cancionciña, esta deixoa asi pensando en tempos vividos en recordos agradables de estos paseos que un fai por que llos propoñen e un non din que non por que lle parece unha fantastica idea. estepaseo foi case de 1500 km dos que teño gratos recordos. un biko a todos. "QUE ASCO DAIS DE VERDAD"
Falta que facía a chuvia reparadora. E como penso que nunca sonou nesta gramola... O gran Bobby McFerrin!!
E seguindo coa ñ, para que non se diga!... Nunca me entero de nada...
Como que non nos gusta Serrat! e as robalizas! e o cantábrico!... Gracias chicho tio! non van tarde tal as felicitacións. E xa que stamos de cantautores hispanos... un dos meus preferidos! Atrás queda el pueblo... la niña morena y los sueños fustrados...
aqui vos deixo unha cancion que hoxe fai cuarenta anos "mediterraneo" ainda que eu son mais de cantabria,onde tuven a suerte de ver unhas das mellores paraxes da miña vida de onde tamen collin uns peixes ca mellor das compañias.e a donde seguramente volverei,(mas que nada pa que no me regales las cañas algun rumano de eses)aqui vos deixo logo a cancion que sei que non vos gusta pero a joderse que toca.un biko. p.d lueiro felicidades super atrasadas pero como ves estiven moi ocupado,mandabache unhas fotos das rabalizas pero como non sexa unha radiografia.jajajaj
E devoción de sempre polos vellos rockeiros, desos que xa non hai, e os que hai, de vellos, xa non sonan igual... por elo, no mundo do rock, si que penso que calquer tempo pasado foi mellor...
Gracias Fand! nunca es tarde mientras sigamos vivos! También gracias por ese clásico de los Supertramp! E bueno, xa lembrando parte da miña adolescencia, hoxe deixo nesta gramola a un dos grupos máis experimentais da historia. Os King Crimson sempre foron devoción, case sempre con excelentes resultados.
Si es por falta de lluvia....a ver si con esto cae algo :) (Felicidades atrasadas Lueiro)
E a ver si como din, descarga un pouco de chuvia esta noite, que falta fai caramba!
Por fin puden ver a Alicia no país das maravillas do antaño sorprendente Tim Burton... e... bueno... que alguén lle dea ó mestre algunha pastilla para que volte polo camiño da inspiración do fondo... Evidentemente as formas seguen sendo de campión, pero de Burton, chegados a este punto, agardába proxectos máis enxundiosos... E lémbrome da súa mellor película, feita fai xa 16 anos!!
Pois bueno... outro fin de semán en Barcala sen ver a chuvia... Nin posibilidade entón de ver ó arco da vella, así que... pois Brian May versionando ó Blackmore de Rainbow... PS: Obviade decir que a presentación está collida polos pelos... tal como a versión... Brian é un excelente guitarrista, pero ten unha voz fina... ideal para versionar ós beatles, pero que o deixa fóra das voces idóneas para o rock duro, a pesares de que o intenta con todas as gañas)
Extraída da banda sonora orixinal do film "An Education", "One o´clock jump" da Count Basie´s Orchestra.
É que cando o corpo ten ganas de festa e a climatoloxía acompaña, quen se vai a resistir. "Fiesta" de Gato Barbieri.
