Martes, 07 de Setembro de 2010 ARDEIRO 
 
 
 
FESTAS E EVENTOS
 
 
PROXIMAMENTE
 
Festa de A Baña
San Vicente
 
 
Calendario completo
 
 
NOVAS
 
 
Curiosidades
Cultura
Sociedade
Politica
Deportes
Empresas
 
 
CONTIDOS
 
 
Servizos
Vídeos
Denuncias
Retallos de intrahistoria
Diario dun aventureiro barcalés
Lendas barcalesas de difícil verificación
Contáctanos
 
 
 
OUTRAS WEBS DO VAL
 
 
Concello de Negreira
Concello de A Baña
Agrupación Socialista A Baña
Asociación de Filloas da Pedra
Clube de Tenis de Negreira
Orquesta Olympus
Quiero ciclismo
Clube Ciclista de Negreira
Kaña d´herbas
Molestons
Marmota Phil
Logrosa
A Charanga Mekánika
Festexos de Negreira
Negreira Veteranos
Carnaveleiros de Barcala
Os Pícaros de Barcala
O Blog de Javierinho
Asoc. Deportiva Nicrariense
Asoc. Empresarios Negreira
Indecisos
O blog de Rockin´13
O Blog de Rubén Suárez
El silencio de Mara
Asoc. Micolóxica Sendeiriña
Passupassion, O blog de Passu
IES "Xulián Magariños"
O Blog de Xan Solo
Jorge Castro Tieles
Ágora, O blog de M. L. Tuñas
 
 
FOTOS DO VAL
 
 
ARQUIVO
 
 
Setembro/2010
Agosto/2010
Xullo/2010
Xuño/2010
Maio/2010
Abril/2010
Marzo/2010
Febreiro/2010
Xaneiro/2010
Decembro/2009
Novembro/2009
Outubro/2009
Setembro/2009
Agosto/2009
Xullo/2009
Xuño/2009
Maio/2009
Abril/2009
Marzo/2009
Febreiro/2009
Xaneiro/2009
Decembro/2008
Novembro/2008
 

 
A CHAMADA
Tería parecido o alento dunha voz de néboa
ou un murmulo a penas
quizáis un susurro a escoitar,
violeta e breve,
dende o lugar esperado
ou prefixado na espiral do tempo.

Pero el percibiu o sinal,
e a harpa do vento
mollouno dunha paz nunca alcanzada.
Envolvera os lenes aparellos,
tódolos seus enseres e atavíos,
e pálido coma unha labra de luar na noite,
dispúxose para a viaxa que agardaba.

-Non saberei voltar-, dixo,
e pétalos de brancura perfumáronlle a man destra
que levaba aos campos da mirada.

Nin noite houbo que o seu paso coutara,
e é que o corazón ía con el no tempo,
canilo aberto cara a fronte sonora
que se abría coma trigo ata o fondo dos vales.

Que canseira a da longa travesía!.
Pero o desexo era imperioso e a súa teima
levábao a non desfalecer na singradura.
O obxectivo, pensou en todo intre,
precisaba do dominio da vontade.

Cando desceu a terra prometida,
sentiu a liviandade das acacias.
Bágoas escorregaron o rosto requeimado,
e soubo que outro tempo lle era alleo.

Ergueuse feliz e nos ollos entornados
creou siluetas que indenciaban o horizonte.

Esquecera o principio da palabra
e un mundo que semellaba virxe
apareceu na chaira aberta ás súas mans
que recollían feixes de rosas debuxadas
no orballo iniciático do día.
¿Era acaso o retorno a un lugar
que os seus ollos por primeira vez contemplaban...?

Non houbera resposta, non,
e era porque el
xa esquecera o principio da palabra.


UN XARDIN NO TEMPO (2001)
 

 Comentarios 0

 

 
MEU PAI
MEU pai, de faz serena,
pousaba en min coa cálida nudez
a súa verde ollada cristaíña
de escura calma.

Levaba un mal adentro
con concordia e humildade da alma limpa,
desvalido, resignado na íntima intemperie
que lle foi dada para tan mal soñar,
cada noite sen alba.

Encerrado en cheirumes de alcanfor,
era habitante triste naquel pouco grisallo,
tras de paredes frías carentes de ornamentos,
dunha casa baleira de cousas desexadas,
arrastrando a dor dun corpo laceirado.

Morreu oas meus dez anos
aquil home do rosto escurecido,
deixando tantas cousas en min,
aquil amigo meu, ateigado de fame
comesto pola nada dunha escura existencia.

Morreu de non vivir, nunha casa sen lume,
aceptando coma un designio a súa sorte
vulnerada pola anguria do tempo.

VERSOS DE AUSENCIA E DESAGRAVIO (2005)
 

 Comentarios 0

 

 
RETORNO Á LUZ DA TERRA

Meu lindo país


Ao campesino, todo terra, todo vida


Irrompe o silencio outonal da tarde nas casas vacías,
na terra rosada
que o longo horizonte conduce ata o infindo.
Revélase leda coma unha cascada
a flor da natura:
o remanso e a paz presentidos dende as cordilleiras
anuncian a mesma cansada agonía
do día
que apaga e que morre.
E quedan insomnes
a áspera condición dos montes sombrizos,
o suave verdor dos campos abertos
que espreitan, submisos.

Hai coma unha longa tradición de vida:
séculos infames que deron á terra sabor de ignominia,
un sabor opaco que emana das mentes das xentes que agardan,
que sofren e cantan na alba encendida
dende unha humildade que vén emerxendo do barro agresivo,
un canto sincero, libre e apaixonado,
que busca a esperanza nos mares do trigo
que brillan ao lonxe coma ouro nacente.

Nos cumnio violentos
crepita o esplendor do ceo insurxente.
Que cadencia terríbel aboia no cerne da terra,
da terra violenta, da terra bravía,
que busca o seu rumbo nun mar de agonía.
Os brazos de bronce, de suor perenne,
logran na terra o froito e a semente,
semente dourada que ergue o seu brillo na chaira nacente.
Milagre, meu Deus, é o canto ensaltado
do home ao seu fillo,
á muller compañeira que sofre na loita
buscando a colleita.
¿E a onde camiña, que rumbo o da terra nativa...?
Terá que buscar, meu amor, o cerne da vida,
a inmensa riqueza que emana da seiva dos boscos que erguen
no espacio o seu urro de espiral antiga.

Hai que renace-lo leite, a terra e a arxila,
camiñar no vento, na neve, no incendio,
e que o sangue matriarcal nos redima,
Barcala,
solar de verde condición, lindo país de brétemas,
terra miña.


UN XARDÍN NO TEMPO (2001)
 

 Comentarios 0

 

 

A Rosana,
a Manuel



SINTO no camiñar, baixo os meus pés cansados,
estralar de follas mortas que o outono entrega á terra
coma un tributo triste, coma un despoxo escuro,
na agonía do estío sementado de luz e memoria.

Presinto as fontes comunais moi perto,
o aroma opaco, azul, das súas augas limpas.
Todo un mundo vexetal ofrécese aos meus ollos:
a carriza nos carballos dourados de ouro vello
que me levan a unha nenez de esencias vivas,
cando tanto percorría istes eidos, que contemplo
hoxe coma un extraño, coma sen non formaran
un anaco esencial dos meus tempos vividos
nesta terra, neste berce, nun silencio gardado.

Mudáronse os camiños. E paraxes doutrora,
son hoxe calexóns inasequibles, pardos,
moradía de bichos, os primixenios seres
en liberdade ferida, alertada en cada xeira vivida.

A luz é máis mesta nos crareiros do bosco.
Proxéctanse na tarde estreitos focos e luzadas,
que perforan a maraña vexetal recuberta
pola tona do ar, entre as sombras
verdecentes das árbores que elevan o ceo,
que erguen ata o límite os fulgores da terra,
e mostran, acesas, as ánsias de vivir:
de vivir cada tempo, de vivir cada vida.

Neste mundo multiforme de cores,
unha frescura inicial navéganos a alma.
O celme nos beizos fáinos divisar as flores máis rústicas,
as leitugas recubertas de herbas tímidas, dondas,
onde un desexaría xacer rodeado
de soidade e floresta.

Voan os paxaros polo teito do ar, e o corazón repousa
baixo o ensoño de profundos aromas
que van xurdindo cada paso, cada camiñar, cada pulo,
contra o tobre ascendente,
que cada vez se torna máis elevado e virxe.

Absorbo o mel dos intres nesta luz verdecente
onde a terra se fai cerne vital, resoancia,
de memorias e tempos.

Cando istes mesmos eidos, cando istes mesmos ventos,
agora transformados baixo do mesmo ar,
escoitaron os pasos, fondos e transcendentes
doutros homes de soños, na memoria colectiva arquivados,
que viaxan en nós, que irán en nós por sempre.

Porque son a memoria, coma nós algún día,
presencia nos silencios, lonxanos ventos, vida,
doutras formas de amar baixo as nubes,
de acariña-la existencia nistes mesmos eidos,
baixo do sol perpétuo que brillou noutros tempos.
 

 Comentarios 0

 

 
DÍA DAS LETRAS GALEGAS


Neste Día das Letras Galegas, aparte do noso poema habitual queremos facer un resumo biográfico e bibliográfico do noso poeta:

Xosé Manuel López Ardeiro, naceu en Logrosa en 1944. Dende sempre as súas afeccións estiveron relacionadas coas actividades sociais e culturais. Foi membro fundador da Asociación Alfonso Eanes de Negreira (22 de Decembro de 1976) e tamén da Asociación Alén do Mar (fundada o 3 de Novembro de 1995) que pretendía axudar ós cubanos e cubanas de orixe Barcalés. Ardeiro sentía por Cuba un afecto especial e viaxou alí varias veces, a última en novembro do 2007 concidiu coa celebración do Centenario da Asociación Unión Barcalesa da Habana.
Así mesmo tamén estivo na vida política de Negreira (partido Esquerda Galega) e formou parte do Orfeón Terra Nosa.

Os que o coñecían, din del, que tiña un gran sentido do humor e que era gran amigo dos seus amigos.

A súa primeira obra saíu á luz en 1981 "Na néboa dunha esperaza" gañador do concurso Literario "Cidade de Ourense". Neste libro adicou un poema a Celso Emilio Ferreiro e outro a Curros Enríquez. Para él foi o seu libro preferido.

"En bela sombra de Amaranto" foi publicado en 1985 e levou ese título porque a cor crepuscular (amaranto) inspirou a Ardeiro en moitos momentos. Neste libro ten sendos poemas adicados a Pondal e Rosalía. O noso poema de hoxe pertence a esta obra.

No medio ano en que Ardeiro viviu en Zas (1986) xurdiu "O matiz esmeralda da sombra" publicado uns anos despois, no 1991.

Voltou a usar "sombras" no seu seguinte libro "Sombras e outras presencias" que se publicou en 1992 e que puxo fin á súa etapa "sombría".

En 2001 chega "Un xardín no tempo" que é como un diario das viaxes que fixo (sobre todo a Latinoamérica), con poemas adicados á Habana, ós Andes...

Por último, en 2005 publícase "Versos de ausencia e desagravio". É coma unha recopilación da súa vida, fala da súa familia, dos seus fillos que foron medrando (de ahí o de ausencia) dos seus compañeiros de traballo no Rexistro de Negreira...




Nas tardes de calma
apágase o susurro murmurante
do silencio triste nas rúas monótonas.
Hai recanto no misterio das persianas baixas,
na sombra das cortinas,
nos cristais opacos que gardan as alcobas
entornando miradas fuxidías
dende os íntimos segredos da espera.

Baixa saudosa a intensidade do relostro
no remanso dos días de Outono
e tornan os rituais cotiáns,
da nova xeira.

A luz chora unha cor de mapoula
no preludio da noite...

Profesionais e obreiros,
letrados, vividores,
nunha común harmonía de recipientes:
rolda o viño na bendición da hora.

E nos gastados templos do fastío
consómese outra aburrida letanía
nunha canseira de damas enloitadas
baixo un sono de adro.

Resoan máis agora os sons das voces imprecisas
na penumbra decadente dos locais profanos.

Morre o día e comeza a vida.

(Novembro, 1983)

 

 Comentarios 1

 
USUARIOS
 
 
Usuarios rexistrados:343
 
Usuarios en liña
Convidados:1
 
 
PATROCINADORES
 
 
 
 
BLOGS
 
Blog verde
Blog de Ardeiro
Blog de Larry Lurex
Blog de Receitas
 
ÚLTIMOS COMENTARIOS
 
 
Das ramas afogadas, das declaracións do alcalde e de Medio Ambiente
Perry Mason dixo: ...
Pois fraco favor fas á causa do galego, Virsipu,< ...
 
O ceo sobre as herbas... O lamentable estado do local parroquial xestionado por Cáritas
Perry Mason dixo: ...
As campañas vaticanas asesinas
para que en ...
 
Retallos de intrahistoria barcalesa: Franco no Val de Barcala
Perry Mason dixo: ...
Mi ma que susto me levei
logo dun tempo sen ...
 
candepalleiro dixo: ...
Non deixa de ser curioso que en poucos dias en Val ...
 
Lueiro dixo: ...
Meus parabens Daniel.

Unha das mell ...
 
 
LIBRO VISITAS
 
 
Ver todos os comentarios
 
Bo dixo: ...
De feito, bravo por La 2. Teño entendido que esta temporada nos agardan bastantes sorpresas cultura ...
 
Lueiro dixo: ...
Gris! eso é unha sorte meu bo amigo Bo!

Pois La2, a tv dos animáis... por sempre r ...
 
Bo dixo: ...
Qué gris comenzou esta semana o ceo barcalés!
Que non se nos contaxie o humor. Deixo os so ...
 
Bo dixo: ...
Onte foi unha noite románica moi longa, e hoxe entro ao libro de visitas a hurtadiñas pola porta ...
 
Lueiro dixo: ...
Destino de caballero, moi apropiada elección nestos días de festas medievais (xa na Pontevedra de ...
 
 
ÚLTIMOS COMENTARIOS FORO
 
 
O top 10 das mellores voces do Rock
candepalleiro dixo: ...
Por ultimo " SATISFIED MAN" dos MOLLY HA ...
 
candepalleiro dixo: ...
Unha magnifica version do tema dos Stones " I ...
 
candepalleiro dixo: ...
" WHISKY MAN" candepalleiro dixo: ...
Neste tema " BEATIN, THE ODDS" os Hatch ...
 
candepalleiro dixo: ...
Neste tema " GATOR COUNTY" a voz solis ...
 
candepalleiro dixo: ...
Esta e unha version que fan dun tema dos ALLMAN BR ...
 
candepalleiro dixo: ...
Seguindo coa miña modesta aportacion a esta secci ...
 
Os debuxos da túa vida
Lueiro dixo: ...
Outros debuxos máis que míticos... [size=200:1t ...
 
Feira do Románico de Negreira
Lueiro dixo: ...
A fervenza da vida... este ano pérdome a feira. ...
 
Películas recomendables (todas as épocas)
Lueiro dixo: ...
Onte desfrutei de "El amante del amor" ( ...