Val de Barcala.es (A Baña e Negreira) a web do pobo barcalés

	NOVAS

Curiosidades

Cultura

Sociedade

Politica

Deportes

Empresas

	CONTIDOS

Servizos

Vídeos

Denuncias

Retallos de intrahistoria

Diario dun aventureiro barcalés

Lendas barcalesas de difícil verificación

Contáctanos

	OUTRAS WEBS DO VAL

Concello de Negreira

Concello de A Baña

Agrupación Socialista A Baña

Asociación de Filloas da Pedra

Clube de Tenis de Negreira

Orquesta Olympus

Quiero ciclismo

Clube Ciclista de Negreira

Kaña d´herbas

Molestons

Marmota Phil

Logrosa

A Charanga Mekánika

Festexos de Negreira

Negreira Veteranos

Carnaveleiros de Barcala

Os Pícaros de Barcala

O Blog de Javierinho

Asoc. Deportiva Nicrariense

Asoc. Empresarios Negreira

Indecisos

O blog de Rockin´13

O Blog de Rubén Suárez

El silencio de Mara

Asoc. Micolóxica Sendeiriña

Passupassion, O blog de Passu

IES "Xulián Magariños"

O Blog de Xan Solo

Jorge Castro Tieles

Ágora, O blog de M. L. Tuñas

	FOTOS DO VAL

	ARQUIVO

	O blog de Larry Lurex

Invictus: Máis é menos...

Voltamos neste blog a falar dunha película do prolífico Clint Eastwood. Nesta ocasión, o xenial director americano nos regala o agardadísimo relato sobre o Nelson Mandela post-cárcere e como conseguíu que o mundial de rugby de 1995 se convertera nunha ocasión única para tentar a definitiva unión das razas branca e negra na Suráfrica de fináis de século, segregadas e enfrontadas históricamente tras a vergoña e inmoralidade política que foi o Apartheid.

Eastwood, normalmente adicado a menesteres máis intimistas, aceptou novamente dirixir un filme grande -animado seguramente polo inapelable éxito das recentes "Banderas de nuestros padres" e "Cartas dende Iwo Jima"-. Un filme, que sen ser un biopic "strictu senso" sobre Nelson Mandela -Sen dúbida un dos grandes personaxes do século XX-, contén sen embargo tanta enxundia histórica, que facía imposible unha narración que obviara a entidade e representatividade do personaxe.

Así as cousas, Clint Eastwood afrontaba a dirección do filme coa dificultade de aunar en apenas 2h e 15 min, uns acontecementos tan enxundiosos e que lle deparaban o conflicto narrativo de contar unha historia con tres liñas argumentais claramente diferenciadas aínda que en evidente consonancia.

Por un lado, o filme, aínda sen ser un biopic, non podía obviar unha certa matización e descripción da persona e caracteres de Nelson Mandela, e por suposto, unha mínima referencia á sua estancia no cárcere.

Por outra banda, o filme tiña que explicar a situación de confrontación de razas provocada pola política discriminatoria do Apartheid e como esta estaba latente nos históricos momentos que se retaratan no filme.

E por último, a película tiña que contar o desenrolo do mundial de Rugby que tiña que servir ós intereses de Mandela para potenciar esa unión de razas, contando entón, coma o equipo de Suráfrica impulsado por Nelson Mandela, se fixo co apoio non só da raza branca, senon tamén da raza negra -ata ese entón detractores da sua propia selección polo que esta representaba de lembranza do dominio da raza branca sobre a negra- servindo pois de unión e de amnistía universal como base para afrontar uns novos tempos como país unido.

Clint Eastwood, un dos grandes directores da historia do cinema sen nengunha dúbida, e aínda facendo un bo filme, falla na dificilísima laboura de conxugar narrativamente os aconteceres.

Nin que decir ten que estamos perante unha película impecable dende o punto de vista formal. Destacamos o papel dunha fotografía nada lustrosa nen preciosista, moi "invisible" e deliveradamente asemellando ó look de Tv (non debemos esquecer que estos eventos os coñecemos pola tv) que nos axuda a facernos máis real a experiencia, así coma a impecable actuación de Morgan Freeman na dificil pel de Nelson Mandela, nun papel desos que din os actores que se nace para facelos.

Sen embargo, onde a película falla, é dende o punto de vista narrativo. Eran tres as liñas argumentais a conxugar - Nelson Mandela, o mundial de Rugby, e a confrontación de razas-. Unha narración dificultosa e que Clint Eastwood tenta de saldar destacando nos primeiros intres de metraxe a figura de Nelson Mandela, procurando que pouco a pouco, sen case decatarse o espectador, o Rugby fora collendo o fío groso e o peso da narración, e conxugando todo coa confrontación de razas, que está habilmente representada e ben engrosada na historia, polo equipo de seguridade de Nelson Mandela, onde traballan xuntos brancos e negros, e como pouco a pouco aprenden a facelo sen reparos -o que é un acerto do excelente director que é Eastwood-.

Sen embargo algo falla na idea, e a sensación de querer contar tanto en tan pouco, lastra a sensación final do filme. Non consigue Clint Eastwood que a sua pericia argumental funcione, e o pouso que queda é a de non acabar de decantarse claramente por unha das liñas argumentais perante o escaso metraxe dunha película que precisaba alomenos de 3h horas para ser contada.

Todo isto ademáis, e esto xa son conxeturas e malintencionadas sospeitas propias, coa sensación dunha montaxe excesivamente apurada e pouco coidada -a narración do curso do mundial é lamentable, sen emoción algunha- seguramente pola carreira de querer chegar a tempo para a tempada dos premios.

En definitiva, este Invictus de Clint Eastwood non da todo o que se agarda e non vai a pasar a historia por ser unha das "obras maiores" do seu autor. Tampouco é a película definitiva -que está por chegar- sobre Nelson Mandela, pero en todo caso, é unha boa película que mantén certa dignidade e interese nunha historia que vaga a pena coñecer.

Son Larry Lurex no domingo 31 de de Xaneiro de 2010.

Tes que facer 'login' para deixar comentarios

Voltar

	USUARIOS

Usuarios rexistrados:

343

Usuarios en liña

	Lueiro
	MSN [Bot]

Convidados:

	PATROCINADORES

	BLOGS

	Blog verde
	Blog de Ardeiro
	Blog de Larry Lurex
	Blog de Receitas

	ÚLTIMOS COMENTARIOS

Das ramas afogadas, das declaracións do alcalde e de Medio Ambiente

Perry Mason dixo: ...

Pois fraco favor fas á causa do galego, Virsipu,< ...

O ceo sobre as herbas... O lamentable estado do local parroquial xestionado por Cáritas

Perry Mason dixo: ...

As campañas vaticanas asesinas
para que en ...

Retallos de intrahistoria barcalesa: Franco no Val de Barcala

Perry Mason dixo: ...

Mi ma que susto me levei
logo dun tempo sen ...

candepalleiro dixo: ...

Non deixa de ser curioso que en poucos dias en Val ...

Lueiro dixo: ...

Meus parabens Daniel.

Unha das mell ...

	LIBRO VISITAS

Ver todos os comentarios

Bo dixo: ...

De feito, bravo por La 2. Teño entendido que esta temporada nos agardan bastantes sorpresas cultura ...

Lueiro dixo: ...

Gris! eso é unha sorte meu bo amigo Bo!

Pois La2, a tv dos animáis... por sempre r ...

Bo dixo: ...

Qué gris comenzou esta semana o ceo barcalés!
Que non se nos contaxie o humor. Deixo os so ...

Bo dixo: ...

Onte foi unha noite románica moi longa, e hoxe entro ao libro de visitas a hurtadiñas pola porta ...

Lueiro dixo: ...

Destino de caballero, moi apropiada elección nestos días de festas medievais (xa na Pontevedra de ...

	ÚLTIMOS COMENTARIOS FORO

O top 10 das mellores voces do Rock

candepalleiro dixo: ...

Por ultimo " SATISFIED MAN" dos MOLLY HA ...

candepalleiro dixo: ...

Unha magnifica version do tema dos Stones " I ...

candepalleiro dixo: ...

" WHISKY MAN"

candepalleiro dixo: ...

Neste tema " BEATIN, THE ODDS" os Hatch ...

candepalleiro dixo: ...

Neste tema " GATOR COUNTY" a voz solis ...

candepalleiro dixo: ...

Esta e unha version que fan dun tema dos ALLMAN BR ...

candepalleiro dixo: ...

Seguindo coa miña modesta aportacion a esta secci ...

Os debuxos da túa vida

Lueiro dixo: ...

Outros debuxos máis que míticos... [size=200:1t ...

Feira do Románico de Negreira

Lueiro dixo: ...

A fervenza da vida... este ano pérdome a feira. ...

Películas recomendables (todas as épocas)

Lueiro dixo: ...

Onte desfrutei de "El amante del amor" ( ...